Όπου και να ’ναι, σίγουρα, τα πάντα θα ξεχάσεις

Όπου και να ’ναι, σίγουρα, τα πάντα θα ξεχάσεις.

όπου και να ’ναι, σίγουρα, στη λήθη θα περάσεις.

Ἐγγύς μέν ἡ σὴ περὶ πάντων λήθη, ἐγγὺς δὲ ἡ

πάντων περὶ σοῦ λήθη.

Μάρκος Αυρήλιος Άπαντα 2, Τα εις εαυτόν,

Βιβλίον Ζ΄, κα΄.

Iatrou Aristotelis

Τὸν Μάρκο τὸν Αὐρήλιο, σοφὸν τὸν βρίσκω μέγαν
τὸ ᾿πε ὅταν τὴ λησμονιὰ ἀλτσχάιμερ δὲν λέγαν.
Ἀκόμα θα ᾿ταν πιὸ σοφός, θὰ τὸν εὐγνωμονοῦσα,
ἄν μούλεγε πὼς γίνεται ἐγὼ νὰ μὴν ξεχνοῦσα.
Γιατί σ’ αὐτὴν τὴν ἄχαρη ἡλικία τὴ δική μου
ξεχνῶ ἀκόμη καὶ αὐτὸ ποὺ ἔχω στὸ βρακί μου.
Ὅσο γιὰ μετὰ θάνατον, ποιὸν νοιάζει ἂν τὸν ξεχάσουν,
βελόνι ἀπὸ τὴ Βενετιὰ θαρρεῖς πὼς θὲ νὰ χάσουν;
Σὰν ζῆς νὰ φᾶς καλά, νὰ πιεῖς, κι ὅ,τι ἄλλο σ᾿ εὐφραίνει
καὶ ἔρωτα νὰ αἰσθανθεῖς, ποὺ τὴν καρδιὰ ἀνασταίνει.
(Εὐχαριστῶ θερμὰ γιὰ τὸ ἔναυσμα καὶ τὴν φιλοξενία).

31 Μαρτίου 2011 στις 12:38 μ.μ. · Δεν μου αρέσει · 7

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Ένα όργανο είναι το μυαλό και δεν γλυτώνει απ᾿ τη φθορά του χρόνου. Αλλά ο χρόνος θα δείξει αν αυτά που κάναμε επί γης θα μας δώσουν το διαβατήριο, για να περάσουμε στη σελίδα της ιστορίας και στην αθανασία !!!

31 Μαρτίου 2011 στις 12:52 μ.μ. · Δεν μου αρέσει · 4

Ανδρέας Γεωργιάδης

Μου λέγεις ότι ξέχασες τι έχεις στο βρακί σου·
άντε και το θυμήθηκες θα δεις την προκοπή σου;
Εκεί θαρρώ που βρίσκεται πολύ βαθιά υπνώττει
και δεν μπορεί ν’ αφυπνισθεί, διότι και διότι!
Όμως πολύ παρακαλώ να μη μου το θυμίζεις
γιατί ύστερα όπως θωρώ δακρύζω και δακρύζεις.
Θέλεις να πεις όσο θα ζεις να τρώγεις και να πίνεις
κι ότι αρπάξει ο κώλος μας, εκεί να κατατείνεις.
Γιατί ο Χάρος ημπορεί να ’ρθει επί της κλίνης
και κοιμισμένους να μας βρει, να πάμε εξαπίνης.
Πολύ απαισιόδοξο σε βλέπω Αριστοτέλη
ότι θα μας ξεχάσουνε κι εμάς, λέγεις, εν τέλει.
Αν έτσι συνεχίσουμε, θαρρώ, θ’ αναδειχθούμε
και της πατρίδος άξια τέκνα θα κηρυχθούμε.
Κι ύστερα θα μας θάψουνε στο ίδιο κενοτάφιο
και τα εξής θα γράψουνε σε πλάκα επιτάφιο:
Εδώ δεν βρίσκεται κανείς Κανάρης ή Ανδρούτσος.
Ενθάδε κείται ο Σουρής ο νέος και ο Σούτσος!

31 Μαρτίου 2011 στις 1:46 μ.μ. · Δεν μου αρέσει · 7

Βάγια Μωυσιάδη

Καλησπἐρα σας. Μητρικές συμβουλές.....

Μόλις βγάζω το σχολείο, δωδεκάχρονος που λες
άρχισε η γριά μάνα μου τις στερνές τις εντολές.
Πρόσεξε μου λέει, παιδί μου, να γλεντήσεις τη ζωή σου
και μη χώνεις όπου να ᾿ναι μύτη και υπογραφή σου
κι όχι ότι λέω αστεία μα ο διάολος να πάρει
είναι η μόνη συμβουλή της που δεν πήρα γρι χαμπάρι.

31 Μαρτίου 2011 στις 5:52 μ.μ. · Δεν μου αρέσει · 1

Βάγια Μωυσιάδη

Κι άμα θέλετε να δείτε να, που έχω καταντήσει
κίβδηλη η υπογραφή μου… και η μύτη έχει σαπίσει.

Καλησπέρα στην όμορφη παρέα.

31 Μαρτίου 2011 στις 5:54 μ.μ. · Δεν μου αρέσει · 1

Ανδρέας Γεωργιάδης

Ας πρόσεχες, ας πρόσεχες Βάγια Μωυσιάδη·

μα πώς το ελησμόνησες πως ζούσες εν Ελλάδι;

Τη μύτη και υπογραφή έβαζες όπου λάχει

και τώρα καταστράφηκες, ομολογείς εν τάχει!

Καλησπέρα σας!!!

31 Μαρτίου 2011 στις 6:15 μ.μ. · Μου αρέσει! · 1

Βάγια Μωυσιάδη

Σαφώς και το παραδέχομαι, φίλτατε Ανδρεα. Μα ήταν της νιότης σφάλματα. Μα τώρα δα στο γήρας σε κάποιον πύργο βρέθηκα πέρα κατά τη Μάνη.

31 Μαρτίου 2011 στις 6:23 μ.μ. · Δεν μου αρέσει · 1

Ανδρέας Γεωργιάδης

Για ποίον γήρας μου μιλάς, αγαπητή μου φίλη;
Σαν σε κοιτώ φαντάζομαι ο ήλιος θ’ ανατείλει!

31 Μαρτίου 2011 στις 6:43 μ.μ. · Μου αρέσει! · 1

Βάγια Μωυσιάδη

Η ομορφιά είναι το μπάλωμα κι η γνώση το βασίλειο

κι όποιος κοιτάει την ομορφιά πατάει σε σάπιο ξύλο.

Η δύση κι η ανατολή έρχονται κάθε μέρα

αλλά και με τα τόσα βάσανα πάλι η ζωή γλυκιά είναι.    

31 Μαρτίου 2011 στις 7:00 μ.μ. · Δεν μου αρέσει · 2

Ειρήνη Οικονόμου

Είναι το μόνο σίγουρο πως θα περάσουμ᾿ όλοι μας, φίλε, από τη λήθη.

Γι᾿ αυτό όσο είμαστε εδώ να αγαπάμε του δικούς μα και τα ξένα πλήθη!

Καλησπέρα πια μοναδικά εύστροφε Ανδρέα!

31 Μαρτίου 2011 στις 7:11 μ.μ. · Δεν μου αρέσει · 2

Ανδρέας Γεωργιάδης

Σωστά λες Βάγια. Και με τα τόσα βάσανα η ζωή είναι γλυκιά. Θυμάσαι τον μύθο του Αισώπου με εκείνον που κουβαλούσε ένα δεμάτι ξύλα κι από την κούραση την πολλή κάλεσε τον Χάρο. Όταν εμφανίστηκε ο Χάρος και τον ρώτησε γιατί τον φώναξε, ο ξυλοκόπος απάντησε: "ίνα το φορτίον άρεις"!!!

31 Μαρτίου 2011 στις 9:32 μ.μ. · Μου αρέσει!

Ανδρέας Γεωργιάδης

Νομίζω ότι όλοι μας θα πέσουμε στη λήθη

για τούτο λέω, Ειρήνη μου, το "έκαστος εν ω εκλήθη"

κι όλα τα άλλα ασφαλώς είναι μονάχα μύθοι!

31 Μαρτίου 2011 στις 9:45 μ.μ. · Μου αρέσει!

Βάγια Μωυσιάδη

Δεν αμφέβαλλα ποτέ, Ανδρέα, πως δεν θα απαντούσες, μα να ενθυμηθείς τον Αίσωπο ο νους μου δεν επήγε. Κι αυτό το χάρηκα διπλά γιατί ως όνος πολλά φορτία κουβαλώ.

31 Μαρτίου 2011 στις 9:48 μ.μ. · Μου αρέσει!

Iatrou Aristotelis

Λέω να αφήσω τα βρακιά και να σοβαρευτούμε 

γιατί ακούν οι φίλες μας και θα ρεζιλευτούμε. 

Όσο γι᾿ αυτήν τη σκέψη σου και το επίγραμμά σου 

που διάβασα με προσοχή στο τέλειο ποίημά σου

εγώ το έχω έτοιμο και αν θέλεις να το ακούσεις 

αν και το θέμα μας αυτό δεν είναι της παρούσης: 

"ΕΝΤΑΥΘΑ ΜΟΣΧΟΣ ΚΕΙΤΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΕΤΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ

ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΑΝ ΚΑΙ ΓΕΡΑΣΕ ΒΟΔΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ''

και δράττομαι της έσχατης που έχεις γράψει λέξη 

σ᾿ εκείνο το υπέροχο ποίημα που ᾿χεις πλέξει 

και σκέπτομαι ποιός θα βρεθεί να πει πως είμαι Σούτσος! 

Όλοι γελώντας θε να πούν, πως έφυγε ένας... @ούτσος.

31 Μαρτίου 2011 στις 9:50 μ.μ. · Μου αρέσει!

Βάγια Μωυσιάδη

Το δίδυμο αφάνταστο, ο Τέλης και Ανδρέας.        

Ο ένας βαζει την κλωστή κι ο άλλος εμπαλώνει

και πάω κι εγὠ η άμοιρη να συναγωνιστώ μαζί τους

αλλά τα βρίσκω δύσκολα... μα δεν τα παρατάω.

31 Μαρτίου 2011 στις 10:09 μ.μ. · Μου αρέσει! · 1

Ανδρέας Γεωργιάδης

Προτείνω να αφήσουμε βρακία και σκελέας

κορώνες, διαδήματα και περικεφαλαίας.
Εδώ, λοιπόν, ευρίσκονται γυναίκες θρησκευόμενες

και τέτοια δεν τα λέγουνε ούτε αστειευόμενες.

Έχει γυναίκες έξαλλες κι άλλες σεισοπυγούσες

υπάρχουν όμως και σεμνές και χαμηλοβλεπούσες.

Γι’ αυτό προτείνω, φίλε μου, να κλείσουμε το στόμα

και αν δυσκολευόμαστε του βάζουμε και πώμα.

Όσο για την επιγραφή επάνω εις τον τάφο

προτείνω τα ακόλουθα και τ’ άλλα διαγράφω:

«Δω μέσα δεν ευρίσκεται κανένας Παπανούτσος

ούτε ο Πούσκας βρίσκεται μα ούτε και ο Γιούτσος.

Ενθάδε μόνον κείτονται οι δύο στιχοπλόκοι

που το μυαλό τους ζύγιζε όσο δυο σίτου κόκκοι».

Φοβάμαι μην προσθέσουνε, η θλίψη με πλακώνει,

«Ξεκίνησαν ημίονοι και καταλήξαν όνοι»!

1 Απριλίου 2011 στις 8:23 π.μ. · Μου αρέσει! · 1

Ανδρέας Γεωργιάδης

Ευχαριστώ σε, Βάγια μου, για τον καλό σου λόγο

και λέγω εις τους στίχους σου πως δεν ευρίσκω ψόγο!

1 Απριλίου 2011 στις 8:27 π.μ. · Μου αρέσει!